As actas escuras

Xúlio Lago. Director

Director de escena, actor e iluminador, Xúlio Lago foi promotor dos grupos Esperpento (Vigo, 1970-1974), La Picota (Madrid, 1970-1974) e Teatro da Mari-Gaila (Santiago, 1978-1984), cos que levou a escena unha decena de espectáculos teatrais.

En 1984 dirixe e realiza a dramaturxia de Woyzeck, de Georg Büchner, primeira produción do CDG, e en 1985, tras unha estadía de cinco meses no Centro Dramático Nacional, promove a creación de Teatro do Atlántico, compañía que continúa a dirixir na actualidade.

Con Teatro do Atlántico asumiu a dirección escénica dos espectáculos Xoana, de Manuel Lourenzo; A marabillosa historia de Marly, a vampira de Vila de Cruces, de Carlos Queiroz (dirección e interpretación); Quartett, de Heiner Müller (dirección e interpretación); Eu, Gulliver Ferreiro, de Celso Emilio Ferreiro (dramaturxia, dirección e interpretación); Liberdade Bremana, de R.W. Fassbinder; Historia de Neera, de Roberto Salgueiro; Ocasos, textos de M. Yourcenar e M. Lourenzo; Non se chora, de Roberto Cossa; Tolos de amor, de Sam Shepard; Casa de bonecas, de Henrik Ibsen; A noite das tríbades, de Olov Enquist; Amor de don Perlimplín, de García Lorca; Vellos tempos, de Harold Pinter; O cerco de Leningrado, de Sanchís Sinisterra; Solo para Paquita, de Ernesto Caballero; Pervertimento, de Sanchis Sinisterra; Ecos e voces dun tempo e dun país; e Vanzetti, de Luis Araújo. En todas as montaxes que dirixiu, realizou ademais o deseño da iluminación.

Tamén como director, traballou nos espectáculos do CDG A noite vai como un río, de Álvaro Cunqueiro, A fiestra valdeira, de Rafael Dieste e Seis personaxes na procura de autor de Luigi Pirandello. Para a compañía institucional encargouse, así mesmo, da iluminación en Follas novas, de Rosalía de Castro, e Un refaixo pra Celestina, de Eduardo Blanco Amor. Nesta última montaxe tamén participou como actor, do mesmo xeito que en A burla do galo, de Roberto Vidal Bolaño; Rosalía, de Otero Pedrayo, Daquel abrente (O velorio, de Francisco Taxes), e Ricardo III, de Shakespeare. Xúlio Lago tamén dirixiu para a compañía portuguesa Teatro do Noroeste, de Viana do Castelo, O inimigo do pobo, de Ibsen, e Executor 14, de Adel Hakim.

Durante dez anos exerceu como actor e director de dobraxe para cine e televisión. No sector audiovisual participou, ademais, na película para televisión Cristian, da directora alemá Gloria Keller, e nas longametraxes O lapis do carpinteiro, de Antón Reixa; Entre bateas, de M. Coira; El rey del río, de Gutiérrez Aragón; Condenado a vivir, de Roberto Bodegas; Dame algo e A promesa, de Héctor Carré; O baile das ánimas, de Pedro Carvajal; e Unha muller invisible, de Gerardo Herrero. Tamén ten participado en varios capítulos das series Pratos combinados, Terras de Miranda, Mareas vivas e As leis de Celavella, emitidas pola TVG.
Entre os seus últimos traballos destacan a dirección dos espectáculos O encoro, de Conor McPherson e A raíña da beleza de Leenane, de Martín McDonagh, posto en escena por Teatro do Atlántico, e As últimas lúas de Furio Bordon para Lagarta Lagarta ademais da súa interpretación en Molière final, de Roberto Salgueiro, coa compañía Talía Teatro.

Mención especial merece a obra Unha primavera para Aldara, de Teresa Moure, posto en escena por Teatro do Atlántico, coa que Xúlio Lago foi galardoado co Premio María Casares 2009 ao mellor espectáculo, mellor dirección, mellor iluminación e mellor texto orixinal.

Entre outros galardóns que recibiu destacan o Premio Compostela 1991 á mellor dirección por Historia de Neera, o Premio María Casares 1996 á mellor dirección por A noite das tríbades, e o Premio Xiria ao Labor Teatral 1996. En 2005 volveu ser recoñecido co Premio María Casares á mellor dirección por O Encoro e o Premio María Casares 2007 á mellor dirección por A raíña da beleza de Leenane, así como o Premio de Honra Abrente 2007.