Illa Reunión

Autora, directora, coreógrafa e actriz teatral, Ana Vallés funda en 1986 xunto a Baltasar Patiño a compañía compostelá Matarile Teatro, coa que estrea unha vintena de espectáculos a través dos que explora as distintas linguaxes da escena, propoñendo unha comunicación directa que prefire suxerir antes que dicir. Destacan entre estas montaxes os títulos Historia natural (eloxio do entusiasmo) (2004-2005) –premio do público na pasada edición da Feira do Teatro de Galicia–, Acto seguido (2003), Sen sombra de duda (2002), Quen te quere, quen te chama (2001), A brazo partido (2001), Primeiro movemento: para figuras brancas (2000), The Queen is Dead (1999), Teatro para camaleóns (1998), Strangers in the night (1998), 12Rounds (1997) –xunto a Baltasar Patiño–, Negro é negro (1996) e Zeppelin nº 7 (1996), entre outros.

Na temporada 2004-2005 Matarile Teatro coproduce con Provisional Danza (Madrid) Mi pie izquierdo, un dúo que xorde do encontro entre Ana Vallés e Carmen Werner, coreógrafa e bailarina da compañía madrileña. A relación entre as dúas creadoras comeza en 1993, ano da apertura do Teatro Galán en Santiago de Compostela, espazo en que Ana Vallés exerce tamén como programadora. Dende entón, Werner e Provisional Danza presentan regularmente os seus espectáculos na sala Galán e comeza una colaboración que se concreta nas coproducións de Café de noite (1993) e La casa en primer plano (1994), ambas as obras ideadas por Vallés, quen realiza para o grupo madrileño a dirección de escena de Fine Romance (2000) e Matar el 9 (2005).

Esta creadora galega tamén ten traballado con Uvegá-Escola Dramática Galega no deseño coreográfico de Electra (1994) e con Andrés Corchero en Rara avis (2001), ademais de dirixir a curta de teatro A actividade propiamente gráfica tal como se desprazan os estilos polo territorio para a compañía Marta Pazos/Borja Fernández (2005) e de levar a escena media ducia de performances.

Durante a súa ampla traxectoria artística foi recoñecida con diferentes galardóns, como o María Casares á Mellor Dirección Teatral por Café acústico (1992) e The Queen is Dead (2000), espectáculo polo que tamén obtivo en 2001 o segundo premio do IV Certamen Nacional de Teatro para Directoras de Escena. Ao ano seguinte repetiría galardón neste mesmo certame con A brazo partido. Con Historia Natural recibiu en 2005 o Premio ao Espectáculo máis Orixinal e Innovador do Festival de Teatro y Artes de Calle TAC de Valladolid.