As formas do amor
Ano: 2024
Espectáculo coproducido polo Centro Dramático Galego
Adulto
Texto
Despois dun tempo sen verse, ela e el deciden reencontrarse.
Neste "volver" reviven toda a riqueza e os matices da súa vida en parella.
Os descubrimentos, a complicidade, o compa...
Despois dun tempo sen verse, ela e el deciden reencontrarse.
Neste "volver" reviven toda a riqueza e os matices da súa vida en parella.
Os descubrimentos, a complicidade, o compañeirismo, a alegría, a paixón; e tamén as preguntas e a certeza dolorosa de que soltar pode ser outra das formas do amor.
--
“Os discursos dominantes non están no aire. Están nos nosos corpos. Reproducímolos “sendo” nas nosas relacións e vidas” (1). Reproducímolos sendo, tamén, nos nosos teatros.
Que din do amor os nosos corpos en escena? Que di cada parte do noso corpo en escena sobre o amor? É posible achegar novas narrativas, que nos afasten do obvio, do ridículo, do estereotipado? Podemos contar algo máis sobre o amor?
Case que dá medo unha nova obra de teatro sobre o amor, verdade? E con todo, este sentimento tan sobado, tan viciado, é un dos motores esenciais da nosa vida, e por tanto, como non ocupar os teatros manifestándose na súa diversidade?
Existen moitos amores, e todos nos moven, axítannos, fannos suar e explotar de alegría, achegan benestar, expándennos, alimentan outros amores e, aínda que sexa por un instante, fannos participes da eternidade.
Gústame pensar nun teatro do amor. O teatro como un encontro amoroso que xera a contorna adecuada para abrirnos a verdade e mostrarnos coa nosa vulnerabilidade e a nosa forza, desde a sinxeleza do xenuíno; un teatro da entrega arriba e abaixo do escenario. Un teatro que, como o amor, xere “territorios novos para amplificar a vida” (2)
Soa a utopía, seino.
Pero tamén sei que moitas pequenas historias encarnan as grandes utopías.
E esta e unha historia pequena, simple, nosa.
1- Latorre, Laura, Conjugar el amor, pax 120 , Editorial La obeja negra
2- Obra citada, pax 61
Autoría
MARÍA ÁNGELES IGLESIAS
Pon corpo e alma a iso que necesita ser visto, oído, gritado e escoitado. Como actriz súmase ás creacións doutras artistas e compañías, á vez que xera e desen...
MARÍA ÁNGELES IGLESIAS
Pon corpo e alma a iso que necesita ser visto, oído, gritado e escoitado. Como actriz súmase ás creacións doutras artistas e compañías, á vez que xera e desenvolve os seus propios proxectos escénicos, escribe, baila e canta.
As formas do amor é a sexta creación propia en Galicia. A súa historia nos escenarios desenvólvese entre Buenos Aires (Arxentina), e Santiago de Compostela, onde vive desde xullo de 2009. Comeza a súa andaina como actriz no ano 1995 no grupo de teatro amador do Centro Galicia de Bos Aires e logo comenza os estudos formais de Teatro na Escola de Augusto Fernandes (e alí con Susana Pampín e Fernando Pernas, 1998 -2001 inclusive). Cursou a carreira de Pedagoxía Teatral no IUNA (Instituto Universitario Nacional de Artes 2001-2005), e continuou a súa preparación actoral tomando clases con Elsa Berenguer, Ricardo Bartís (Sportivo Teatral - 2006), Carlos Ianni (2007-Celcit), Clodet (Teatro e ritualidad -2009) e Óscar Pachecho (Teatro de imaxe) entre outros. Alí tamén estudou expresión corporal (Prof. Susana Goñi), tango, bailes tradicionais de España e Galicia (Prof. Luisa Pericet) e canto. Desempeñouse como profesora Teatro en institutos e no colexio arxentino-galego Santiago Apóstol de Bos Aires e participou en curtametraxes. É Profesora de Historia (Instituto Nacional Superior do Profesorado - Arxentina) profesión que tamén exerceu en paralelo ás Artes Escénicas.
Cre na formación continua como artista por tanto segue tomando clases con distintos mestres, entre os que destaca os cursos máis recentes de teatro con Claudio Tolcachir (Timbre4 Madrid), con Rut Balvís en corpo-movemento e con Marco Antonio de La Parra en dramaturxia. En marzo do 2023 finalizou as presentacións de Crónica dunha heterosexual insatisfeita, creación propia coproducida por Verdeveras Expresións Artísticas e o Centro Dramático Galego (estrea xullo 2020). O texto da obra foi publicado en agosto do 2021 por Urutau Editora en edición bilingüe galego – castelán arxentino.
Verdeveras Expresións Artisticas é a plataforma de artes que lle permite desenvolver a súa faceta de creadora e dramaturga. Desde ela levou ao escenario a xa mencionada Crónica dunha heterosexual insatisfeita (2020/2023); Un lugar chamado mundo (musical infantil - 2015); Desalmad@s (2014 - dirixida por Carlos Neira e estreada non Salón Teatro de Compostela) e Tacóns Na Corda (2011). Todas, de xira por Galicia durante varios anos.
Desde outubro do 2018 a novembro de 2021 protagonizou xunto a María Barcala Dúas donas que bailan de Josep Mª Benet i Jornet, de Teatro do Atlántico dirixidas por Xúlio Lago. Ese mesmo ano, asistiu na dirección a Gena Baamonde en Señora que pasea pola rúa con dous cans preciosos de Matrioshka Teatro. Entre outros traballos en Galicia, destaca o proxecto Reconvertindo Espazos realizado coa directora e dramaturga Avelina Perez, que propón pequenas accións teatrais en espazos non convencionais para repensar cuestións ligadas ao xénero. (2013/14). Na actualidade continúa coa xira de Comando Comadres (Matrioshka Teatro) que protagoniza xunto a Anabell Gago e Chelo Dorejo dirixidas por Gena Baamonde; prepara a estrea de Escritas de corazón, (peza infantil da súa autoría) e desenvolve As formas do amor, a súa nova obra de teatro para público adulto.
--
Verdeveras Expresións Artísticas naceu en Santiago de Compostela, no ano 2011, como unha ferramenta para dar forma aos seus propios proxectos. “Arte para axudarnos a ver”, como dicía Galeano; “con todos os sentidos”, agregamos nós. Por iso pensamos Verdeveras Expresións Artísticas coma unha plataforma de creación sostida polos alicerces do teatro e a música, onde poidan dialogar linguaxes como a danza e as artes plásticas. As propostas adoitan ser adaptables a espazos diversos. Encántannos por suposto as grandes salas, pero tamén gozamos da proximidade dos sitios pequenos. Propoñemos un Teatro comprometido coa actualidade, que permita reflexionar e moitas veces rir do que nos acontece. Creacións orixinais: ideas, textos, realización, posta en escena, músicas, movementos... co foco sempre posto no traballo d@s artistas.
Dirección
GENA BAAMONDE
Creadora, directora de escena, dramaturga, intérprete e investigadora teatral, cunha ampla traxectoria artística no eido das artes escénicas. Doutora coa calificación ...
GENA BAAMONDE
Creadora, directora de escena, dramaturga, intérprete e investigadora teatral, cunha ampla traxectoria artística no eido das artes escénicas. Doutora coa calificación sobresalente cum laude en Belas Artes pola Universidade de Vigo onde impartiu docencia na facultade de Belas Artes de Pontevedra e formou parte do equipo de investigación PE4. Foi investigadora pre-doutoral contratada pola Universidade de Vigo. Titulada Superior en Arte Dramática, na especialidade dramaturxia e dirección de escena pola ESAD Galicia. Posgrao en Arte Dramática Universidade de Compostela, Mestrado en Artes Escénicas pola Universidade de Vigo. Dende sempre mantén unha estreita relación co teatro e a danza, reivindica a dramaturxia a pé de escena e o traballo horizontal, cunha ollada feminista que fai fincapé no coidado das e dos intérpretes e que se adapta ás necesidades de cada proxecto. Inicia a súa carreira artística con Ana Vallés e Baltasar Patiño en Matarile Teatro (1990), forma parte do equipo de Teatro Galán e do festival internacional de danza En Pé de Pedra. Reside varios anos en Madrid, onde recibe formación en artes escénicas e danza. No 1999 crea a cía. María a parva coa que presenta Mullerona, Xogo para nenas e Indignos. Dende entón, participa da creación, dirección, asistencia e dramaturxia de numerosos espectáculos para diversas compañías de Galicia (Factoría, Disque Danza, A Artística,Voadora, Xarope Tulú e, recentemente Matrioshka Teatro e Elahood Danza entre outras.) e para o CDG onde tamén dirixiú Neorretranca e Posmorriña de Esther F. Carrodeguas e Roi Vidal Ponte. No 2018 recibe o premio María Casares á mellor dirección e ao mellor texto orixinal por Elisa e Marcela de A Panadaría Teatro, que tamén recibe o premio ao Mellor espectáculo. Esta peza marca un fito na historia do teatro do noso país con máis de douscentas funcións en xira por toda a península. No 2019 forma, xunto á bailarina Andrea Quintana o colectivo VACAburra co que presenta O Raro é que bailar sexa raro, Metodoloxías carroñeras para corpos invertidos, Extravíos, e Festina Lente (coprodución co Centro Coreográfico Galego). Na actualidade móvese entre Santiago de Compostela, Barcelona e Madrid. Vén de dirixir á escritora Brigitte Vasallo nas pezas Triloxía de Naxos. Drama en tres lamentos e un par de actos, presentada na Nau Ivanov, apoiada polo programa Filadora en Residencia en Barcelona, e a conferencia escénica Queixa, apoiada polas Residencias Paraíso, presentada dentro da Mostra Internacional de Teatro Ribadavia; e está a preparar a próxima peza de VACAburra.
Elenco
María Ángeles Iglesias e Sergio Zearreta
Ficha artística
Dirección: Gena Baamonde Dramaturxia: María Angeles Iglesias Dirección musical: Tato López Deseño de iluminación: Octavio Mas
Galería de imaxes