Un hotel de primeira sobre o río

Vellas baladas e ritmos novos
Gonçalo Guerreiro e María Torres, directores

Adaptación

Mergullarnos na escrita de Xohana Torres e nos temas que atravesa a peza permitiunos entender mellor o contexto socio-cultural galego dos anos 60 e tomar consciencia da importancia do labor realizado pola autora, coidando e nutrindo a nosa lingua, tornándose referente en feminino e fonte de inspiración.

A riqueza teatral de Un hotel de primeira sobre o río está fortemente impregnada da obra poética de Xohana e iso fai que o desafío da adaptación sexa o de revisitar ambos universos desde unha perspectiva contemporánea e sen perder nunca de vista a acidez, a ironía e o drama.

A pesar das numerosas modificacións que a adaptación implicou, cremos non deixar fóra ningún dos matices que lle dan corpo e esencia ao texto. Mantivemos os personaxes estruturantes e respectamos a narrativa dramática, pero engadimos un punto de vista persoal sobre o activismo ecoloxista asociado ao movemento neorural a través dun novo personaxe: Silvia Ledo Limia.

Os parlamentos esenciais dos personaxes dos que prescindimos foron absorbidos no discurso doutros e sentimos aínda a necesidade de completar a escrita nalgúns dos personaxes existentes por cuestións de coherencia dramatúrxica, sempre tentando non romper o estilo persoal de Xohana Torres.

Onde hai asumidamente unha fractura clara é nos textos de Silvia. Estes teñen unha estrutura, un estilo e un vocabulario que pretende provocar os restantes textos da peza a través do seu contido urbano e coloquial. Grazas a estas diferenzas temporais e estilísticas, creamos unha relación directa entre a forma en como se interpretaba a ruralidade hai 55 anos e os puntos de vista actuais.

A nivel temático as pistas para percorrer foron claras. Limitámonos a continuar explorando os camiños trazados pola autora: a especulación urbanística, a sobreexplotación dos recursos naturais, a emigración, o feminismo, a posta en valor do traballo da xente do mar, o apego á terra e o éxodo rural. Todos e cada un destes temas continúan presentes na nosa sociedade hoxe en día, o que pon en valor o carácter visionario de Xohana, que anticipou as grandes crises e as temáticas protagonistas do século XXI.

Posta en escena

A nosa posta en escena pretende cuestionar o rural, o urbano, o progreso e a tradición de xeito que evoquen argumentos que favorezan o debate. Cremos que a cuestión do éxodo rural que estrutura o texto se agravou substancialmente desde que foi escrita a peza, polo que son precisas medidas contundentes para frealo. Coñecemos en primeira persoa o feito de abandonar unha grande metrópole en busca dunha vida achegada á natureza, mais entendemos que é igualmente lexítimo trocar o campo pola cidade na procura de estímulos novos e dun certo mimetismo protector. Paralelamente, o turismo non ten porque aniquilar a tradición e a cultura pode coexistir co lecer. A cuestión é encontrar modelos de xestión política consciente que respecten os ecosistemas, que prioricen as necesidades das persoas e o seu benestar. Esperamos que a nosa visión de Un hotel de primeira sobre o río axude a afondar no cuestionamento, no detalle e na argumentación.

Escenografía

A nosa práctica artística baséase nunha forte relación do corpo co espazo e o obxecto, onde o primeiro funciona como una figura que necesita un fondo do cal se poida destacar, asumindo unha herdanza directa das artes visuais. O elemento fundador é sempre un dispositivo escenográfico habitado polas referencias espaciais onde os corpos poidan existir. Dentro desta lóxica estrutural, a escenografía de Un hotel de primeira sobre o río xorde motivada pola concretización do mundo emocional da protagonista da peza, Ruth Soar, os seus medos, as súas fantasías, as súas angustias e as súas fraxilidades. O espazo escénico está deseñado de xeito que poña en risco o equilibrio e a estabilidade para levar as actrices e os actores a asumir unha consciencia permanente da relación da palabra co xesto e do perigo que representa estar en escena.